Randki. Temat rzeka. Przyczyna jednoczesnej frustracji i podniecenia oraz cicha nadzieja na seks. Spotkania towarzyskie poprzedzone długim planowaniem, układaniem strategii i zwalczaniem ataków paniki.

Tak moje drogie, dziś będzie o randkach. Co gorsze o randkach ze śniadaniem. Panowie też przeczytajcie, może dotrze do was, że to orka na ugorze i to bez pługa. Zaczyna się niewinne. Zaczepki na Facebooku, podstawienie nogi w tramwaju, wysępienie numeru telefonu od jakieś koleżanki. W sumie nic nie zwiastuje nadciągającej tragedii. Cisza i spokój. Rozmowy, SMS-y i w końcu pada propozycja spotkania. Biedny facet nie wie, że właśnie uruchomił najgorszą z możliwych machin wojennych: babę w panice. No, chyba że, wiecie, idziemy z wami na kolację, bo akurat nie mamy kasy a jesteśmy głodne a wam powiemy, że mężczyźni to zło i niedobro całego świata i jesteśmy zrażone. My wracamy najedzone a wy czujecie się tak jak panna lekkich obyczajów, której nikt nie zapłacił. Czyli mało komfortowo.

Jednak bądźmy dobrej myśli, załóżmy, że kobiecie zależy. Pan jest przystojny, szarmancki, nie drapie się po genitaliach publicznie i potrafi poprowadzić konwersację poza tematy aut i aktorek porno, które chce zaliczyć przed śmiercią. Już widzimy się na ślubnym kobiercu jak wleczemy tren kilometrowej długości, uśmiechem dając własnej matce do zrozumienia, że jednak nie umrzemy w samotności i nie obgryzie nas kot. Zanim to jednak nastąpi jest panika przed pierwszą randką. Randką, która zadecyduje czy będzie następna. Co bardziej zdesperowane zamykają się w gabinetach kosmetycznych i naprawiają swoje ciało z taką werwą jakby co najmniej spotkały sułtana Brunei, a nie Radzika z Nowej Huty. Golenie nóg, golenie wszystkiego, bo diabli wiedzą jak silne będzie uczucie. Makijaże, perfumy pończochy, szminki i lakiery. Stanowisko do nakładania charakteryzacji wyposażone jak do kręcenia filmu „Władca pierścieni”. Obłęd w oczach. Robienie 2-godzinnego makijażu po to, żeby wyglądać naturalnie. W torebce zapasowe majtki, szczoteczka i pończochy, bo może Radzik samczy będzie i zerwie zębami. Niech zrywa, ale dopiero po 5 godzinach, żeby nie pomyślał, że łatwa jestem. Galop myśli i planów.

I nadchodzi ten dzień. Radzik okazuje się być mniej samczy niż w „Pięćdziesięciu twarzach Greya”, ale bardziej męski niż ta wampirza wróżka ze „Zmierzchu”. Nadchodzi druga randka, trzecia i kolejna. Któraś się musi skończyć śniadaniem. Jak śniadanie będzie u niego to dostaniecie parówki, ketchup i bułkę. Doceńcie. Jednak jeśli skończy się u was pamiętajcie, że być może macie potencjalnego nosiciela genów, a pula w miarę ogarniętych plemników jest wąska i nie należy wybrzydzać jak umieją trzymać nóż i widelec oraz odróżniają clitoris o cthluhlu. Trzeba go uzależnić i zatrzymać. Jak najlepiej? Śniadaniem. Takim śniadaniem, po którym na obcą patelnię nie spojrzy.

Szanowne Panie. Pozwólcie, że przedstawię – szakszuka. Na śniadanie genialna, a zarazem prosta w zrobieniu.

Potrzebujemy:

• 7 sztuk dobrych pomidorów
• 2 nieduże cebule
• 1 paprykę czerwoną
• 2 ząbki czosnku
• 4 jajka
• pół łyżeczki kminu rzymskiego
• szczypta cynamonu i cukru
• sól i pieprz
• 3 kopiaste łyżki harissy – jak zrobić TUTAJ.

Pomidory parzymy i obieramy ze skóry. Kroimy na kawałki. Paprykę pieczemy na czarno w piekarniku, zamykamy w torebce foliowej i obieramy ze skóry. Można ten etap pominąć i pokroić drobno świeżą paprykę, ale moim zdaniem taka pieczona daje dodatkowy aromat. Cebulę i czosnek drobno siekamy. Kmin i cynamon podprażamy lekko na patelni i rozcieramy w moździerzu. Na dość dużej patelni rozgrzewamy łyżkę masła i wrzucamy czosnek, cebulę i przyprawy. Chwilę smażymy. Dodajemy pomidory i paprykę. Pomidory puszczą wodę więc smażymy do momentu aż płyn nam się trochę zredukuje. Na pomidory ostrożnie wbijamy jajka. Ja najpierw wbijam je pojedynczo do miseczki, bo żółtko musi być nienaruszone. Zmniejszamy ogień i czekamy aż białka się zetną. Oprószamy solą i pieprzem.

Smacznego